DWARS

Het plan was om zaterdagochtend de trein om 7.24 the halen. Spijtig genoeg stak mijn lange wandeling doorheen Brussel daar een voetje voor. Dan maar de trein later. En dan waren we
gelukkig niet de enigsten die laat arriveerden.

Dan maar over naar het weekend.
Ik vond het ongelofelijk verfrissend om eens een andere werking van nabij mee te maken dan die van Jong Groen!. Opeens draaide alles rond idealen en idealisme. Schitterend gewoonweg. Het is al langer geweten dat ik het betreur dat we in Vlaanderen
geen ideologische congressen meer hebben. Onze structuur is daar gewoonweg niet geschikt voor. En om er dan opeens een heel weekend lang in te zitten… wel dat werkt stimulerend, motiverend en inspirerend.
Wat ook geheel inspirerend werkte was de hoeveelheid alcohol en weed die door dit eigenste persoontje werd geconsumeerd. Het zorgde voor rare danspassen op een feestje met alleen hiphop en dance. Het was niettemin spijtig te noemen dat het feestje maar duurde tot half 1.
De oplossing werd ons aangeboden door naar een bruine kroeg te gaan zoeken in het boerengat dat Bunnik, close to Utrecht, is.
Aldaar aangekomen werden we overspoeld met alle denkbare schlagers. Wat nog meer toedroeg aan de bestaande feestvreugde. Fantastisch allemaal.

Maar de daarop volgende ochtend moest er alweer opgestaan worden, na amper een paar uurtjes slapen, om actie te voeren. En actie werd er gevoerd. Dat is als de actie eruit bestond door 45 minuten te wandelen nar de plaats waar de actie (spandoek) zich ging ontplooien.
Alles wat erop volgde was iets dat nader beschreven kan worden door het woord ‘blurry’. Het was allemaal een beetje teveel van het goede geworden. Maar toch hebben we het overleefd. Een beetje.

Het enigste wat dan nog de moeite waard is om neer te schrijven is de terugreis naar de hoofdstad van Europa.
Het begon al bij de opruim van de congreszaal na de afscheidsborrel. De halflvolle flessen slechte wijn die nodig geledigd moesten worden stapelden zich op.
De zoektocht daarna naar een eetgelegenheid dichtbij het station in Utrecht, wat resulteerde in een paar bakjes friet bij Smulders, gaat dan ook lang in mijn geheugen gekerft staan.
Woehoe.
Het kwam allemaal samen in de trein. Slechte moppen, flesje wijn en goed gezelschap.
Mijn brein was dood, maar het zit erin. Ergens.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s