De boot : Tallinn – Helsinki

Een boot. Het dek vanachter.
De wind die je haren geen rust gunt.
De zeelucht die je neusvleugels tot in het hemelse prikkelt.
Een sigaret die stevig door je lippen in bedwang gehouden wordt.

Je loopt naar de reling toe. Je ziet de wilde zee. Je ziet haar opengeploegd worden door wat het ook moge zijn dat de boot voortbeweegt.
Groenig water opwerpend vanuit het diepste van die blauwe zee.

Je zet je voeten juist op de rand van het achtersteven. Zodat als je naar beneden kijkt het net lijkt alsof je Jezus zelf geworden bent. Al lopende op het water.

Je spreidt je armen en na nog een laatste inhalering van de zilte zeelucht, roep je. Schreeuw je: ‘Ik ben de koning van de wereld’.

Daarna laat je je, gracieus als je bent, voorrover vallen. Even lijkt de wind je te willen meevoeren tot je weer vaste grond onder je zolen zult hebben. Maar je verkiest toch het zeewater.
Want het ware einde van een koning is koninklijk visvoer. Waarlijk een mooi en waardig einde.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s