Vroeger… Nu

Vroeger… vroeger was ik een tijdje bekend onder de naam Alex. Vroeger, daarmee doelend op een 4-tal jaren geleden, ten tijde van mijn verhuis naar Hasselt.
Het kwam zo. Ik woonde toen in een groot huis met vele mensen tezaam. En op een dag besloten we dat we koffiemokken me onze naam op zouden aankopen. Kwestie van iets van ons eigen in de keuken te hebben staan. iets wat we niet deelden. Want we deelden alles. De drugs, de alcool, de wijven en de venten. Alles.

Maar toen we Hasselt rondstruinden om die mokken te vinden, vonden we er natuurlijk geen met ‘Battal’ op. Hoe kan het ook anders. Toen nam ik het besluit om als Alex door het leven te gaan.I vond het toen een logische stap. Ik had toen alle banden met thuis doorbroken, gewild of niet. Ik wou niet langer die rare allochton zijn, maar een gewone autochtoon. Zo gewoon als het maar kon zijn. Tuurlijk was dat een illusie waarin ik wou leven. Ik kon en zal nooit normaal zijn. Daarvoor ben ik nu eenmaal de persoon niet voor.

Zoals ik toen een deel van mijn persoonlijkheid, mijn innerlijke raarheid en allochtoon, wou wegsteken, zo zou ik nu mijn ecologische zelf willen begraven. Welbepaald mijn Limburgse ecologische zelf.

Een jaar zit ik nu in het partijbestuur. En al 4 jaar maak ik Groen! Limburg van dichtbij mee. Als er één gevoel is dat overheerst doorheen die jaren zal het toch wel frustratie zijn. Er is zoveel potentieel in Limburg voor een ecologisch project. Maar er wordt niks mee gedaan. Op provinciaal niveau wordt er alleen getettert over plaatsen op de lijst, ruzies uitgevochten of ouwe koeien uit de sloot gehaald. Niks opbouwends, inhoudelijk of dynamiserend. Zelfs na 4 teleurstellende verkiezingsavonden vindt men niet dat men fout bezig is. Zelfs dan blijft het alleen bij veel blabla, maar weinig boemboem. Men wil gewoon geen verkiezingen winnen, geen verschil maken, geen alternatief bieden. Ze zijn meer met hun eigen zogezegde carriére bezig. Moet men niet boven de kiesdrempel proberen te stijgen eer men aan carriéres kan denken? Wordt de kiesdrempel dan niet met plezier genomen met een tof, positief en dynamiserend project?
Blijkbaar wil men dit niet. En daarvoor kan ik alleen beschaamd, teleurgesteld en gefrustreerd om zijn.

Beschaamd omdat ik vrijwillig ook deel uitmaak van die partij.
Teleurgesteld omdat het zoveel makkelijker en leuker had kunnen zijn indien men niet aan personen zou denken maar aan inhoud en idealen.
Gefrustreerd omdat een jaar de grote ideloog en zaag spelen niks hebben uitgehaald.

Er is geen verandering en ik vermoed dat de komende jaren die verandering ook weg zal blijven. Zolang deze partijtop aanblijft, that is.

Het is erg, maar ik denk dat het ecologische project dood is in Limburg. En met dood wil ik op het moment niet vereenzelvigd worden. Daarom ben ik vanaf nu alleen een ecologist in alle ander provincies. In gans Europa.

In Limburg ben ik Sos.

One response to “Vroeger… Nu

  1. Ik heb het altijd al gezegd, je moest maar naar mij geluisterd hebben. Je moest maar overgestapt zijn op het moment dat de sossen het je vroegen. Nu heb je niks niet meer. Je had waarschijnlijk het verlies van de sossen beperkt gehouden, deze afgelopen verkiezingen.
    I told you so.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s