Krakow. Een beschouwing


Drie dagen telaat aankomen heeft blijkbaar een bevrijdend effect gehad op mij. Normaliter ben ik een volledig stresskonijn op seminars als deze. Maar de vermoeidheid van het liften heeft mijn geremdheid volledig weggenomen. Dat Ismayil, Benn, Maja, Trina, Ceren, Gulin en andere degenerates er waren was een grote hulp. Eindelijk nog een Turks kunnen spreken was ook een ongelofelijk gegeven.
En dan de info die gedeeld is (dan bedoel ik niet over het seminar, maar de persoonlijke) was overwelmend. Een paar spelletjes van truth or dare zijn verhelderend. Ik ben voor het eerst volledig mezelf kunnen zijn.
Het was een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Er is eigenlijk zoveel te vertellen, maar het enige waar ik aan kan denken is aan Ismayil. Hij is echt een vriend geworden op die paar dagen. Onze levenslopen lijken zo fel op elkaar, het kan niet anders dan ik het gevoel krijg dat hij ergens een soulmate is. Het is bijna niet te snappen. We verstaan elkaar volledig, zelfs tijdens misverstanden. Ik zou zo graag willen dat hij naar België kon komen. Daar kan hij echt gelukkig worden met zijn vriendje. Het doet me hartpijn dat hij zeichzelf niet kan zijn in Ukrain. Eigenlijk is dit gewon jammer. Zo’n toffe ,lieve gast en hij zou zo niet mogen afzien omdat hij nu eenmaal is wie hij is.
Zo heb ik mezelf zovele jaren moeten voelen en dat is echt geen pretje. De onaangenaamdheden zijn zo herkenbaar.
Het is gewoon scheisse. Scheisse Shit.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s