How queer life can be

Zoals steeds was ik vannacht nog tot laat op. En rond een uur of 3 ging mijn deurbel. Tot zover het gewone. Men belt hier wel vaker midden in de nacht aan. Vrienden en vreemden hebben de rare gewoonte om in de late uurtje aan te bellen om iets te vragen of om gewoon een goeienacht te wensen.
Maar toen ik de voordeur opendeed stond daar iemand die ik totaliter niet verwachtte. Het was Rick, een manspersoon die ik een aantal jaren geleden heb leren kennen in Edinburgh. De omstandigheden hoe ik verzeild geraakte daar waren ook queer te noemen. Op een geheel normale dag, 3 jaar terug, besloot ik om gewoontjes naar Zaventem af te zakken en het eerste, het beste vliegtuig uit België te nemen. En zo kwam ik in Edinburgh terecht. Ik had 4 dagen voordat er een vliegtuig mij terug zou brengen en ik had geen enkel idee over hoe ik mijn dagen daar zou doorbrengen. gelukkig kwam ik op de weg naar de jeugdherberg Rick tegen. Hij heeft me 4 dagen alle hoeken en zonsondergangen van Edinburgh laten zien. En dat niet alleen.
Die 4 dagen staan in mijn geheugen gegrift omdat er conversaties zijn gevoerd die ik normaliter alleen in mijn hoofd laat afspelen. Ik ben, zoals geweten, niet het meest openheid gezinde persoontje.
Ik heb maar een paar personen op gans deze wereldbol die ik vertrouw met mijn diepste zielsroerselen. En bij Rick kon ik, om één of andere bizarre reden, mijn hart luchten. Gelukkig deed hij dat zelf ook.
Zoals steeds wou ik daarom niet terug werderkeren naar België, maar wat moest moest.
Na ons afscheid verwaterde ons contact tot heen en weer gemail, een paar keer per mail.

En vannacht stond hij dan voor mijn deur. Hij was op doortocht naar Berlijn, al liftend. Het is nog queerder te noemen dat wij gelijk dezelfde levensloop kennen. Drie jaar terug waren we beiden punkers met veiligheidspelden door onze oren en nu waren we beiden kortgeschoren lifters doorheen Europa.
Hij was, zoals elke lifter wel eens kan voorhebben, op een dood punt aangekomen. En dat dood punt lag toevallig dicht bij Hasselt. Daarom had hij besloten dat ik hem wel een slaapplaats zou kunnen bieden. Hij had beter nog een kunnen nadenken.
Ik vond geheid dat er nood was aan alcohol om ons wederzien te vieren. Spijtig genoeg had ik zelf geen druppel wijn of vodka meer in huis. Dus we trokken mijn boerenholstad in waar we, na een stop in de nachtwinkel om een fles vodka te kopen, op het kerkhof terecht kwamen. Daar hebben we nog, tot de zon opkwam, zitten bijbabbelen.
Toen het veel te licht werd, dan onze vermoeide en tipsy ogen konden verdragen, kwamen we terug naar mijn kot.

En nu is hij juist vertrokken na maar een paar uurtjes slaap. Ik heb nog getwijfeld om met hem mee te gaan. Hij heeft weer de kriebels naar boven gebracht om te vertrekken naar andere oorden. De gedachte om dit boerenholstadje te verlaten en nimmer werder te keren blijven terug komen. Eén van dezer dagen vertrek ik waarschijnlijk ook. En dan zou het mij geen reet kunnen schelen of dat nu naar Brussel, Amsterdam of Barcelona is.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s