Als ik groot ben…

godverdomme toch. Ik heb het weeral eens zitten. Mijn vrienden vinden het blijkbaar fijn om stokjes naar mij te werpen. Als het niet op feestjes, café of msn is, dan moet ik het hier op mijn blog kunnen zetten. Tjah dan kan even gans het internet meelezen. Het lijkt wel een verbloemde versie van truth of dare met alleen de Truth. Hier komt ie dus.

wat wou ik worden toen ik een klein kindje was?

Toen ik klein was wou ik dokter worden. Het was eigenlijk niet van willen, het was van moetens. Mijn vader had toen nog verstrekkende toekomstplannen voor mij. Van hem moest en zou ik dokter worden. Dé eerste dokter in de familie. Dat heb je in een familie die alleen door in de lanbouwsector te werken rijk is geworden. Ik moest van hem tonen dat zijn migratie naar Europa ook ons opleidingsniveau in de familie zou verbeteren. Dus, naïef en vaderlievend kind dat ik toen was, wou ik ook dokter worden.

Wat wou ik worden toen ik de tienerleeftijd bereikte?

Tijdens mijn tienerjaren heb ik zowat elke denkbare job overwogen. Van psycholoog over archeoloog tot fabrieksarbeider. Mijn overwegingen gingen nauw samen met mijn interesses van het moment. Op het moment dat ik geschiedenisboeken verslinde aan de lopende band wou ik oftewel archeoloog of historicus worden. Ik wou me toen voor eeuwig en altijd in boeken en aarde begraven.
Toen ik me bewust werd van mijn opkomende labiliteit wou ik natuurlijk psycholoog worden. Ik dacht door anderen te helpen ook mijn eigen aan te pakken.
Maar omdat de schoolresultaten zo tegenvielen (3 jaar op een rij buizen omdat je veel te veel geniet van uitgaan en van je eigen labiliteit met foute vriendjes hadden dat resultaat eh) dacht ik dan maar fabrieksarbeider te worden. Wat schuift schuift.


Wat ben ik in het heden?

Na het middelbaar, dat ik niet succesvol heb kunnen afsluiten heb ik een sabbatjaar genomen om mezelf eens de tijd te geven om over zoveel dingen na te denken. Ergens in dat jaar stond opeens mijn besluit vast. Ik wou opvoeder worden. Ik wou jongeren/kinderen/whatever opvoeden. Ik wou ze vanuit een naïef wereldbeeld iets bijbrengen, ze niet dezelfde fouten laten begaan als ik. Ik wou ze mijn liefde geven enzo. Na 3 jaar Orthopedagogie gestudeerd te hebben (ik heb nog eventjes te gaan voor mijn afstuderen) voel ik die drang niet meer. Ik ben een heel stuk minder wereldvreemd geworden op het gebied van pedagogisch handelen. Maar ik ben bijna een afgestudeerd opvoederke


Wat wil ik in de toekomst worden?

Over niet al te veel tijd (hopelijk) zal ik dus afstuderen en als opvoeder kunnen werken. Maar tegenwoordig komt de twijfel meer dan eens opzetten of ik dat wel kan en of ik dat wel wil.
Ik ben de afgelopen jaren ook aan het schrijven geslagen en ergens voel ik dat dat mij beter ligt dan effectief proberen jongeren/kinderen/whatever te begeleiden tot het volwassendom.
Eerlijk gezegd weet ik het gewoon niet. Ergens wil ik gewoon iets anders gaan verderstuderen en het daarna pas gaan bezien wat ik wil doen. En daar zal het waarschijnlijk ook op neerkomen. Verderstuderen en dan pas zien.

Aan wie geef ik dit stokje door?

GE KUNT ALLEMAAL MIJN REET KUSSEN! wie wil pakt het maar!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s