De discriminatie van anorexiamodellen.

Het heeft iets dubbels. Het slanke schoonheidsideaal. Iedereen wil er wel slank en mooi uitzien. Iedereen wil wel zo ‘slank’ zijn als de modellen die de catwalk bewandelen. Velen zijn jaloers op die modellen hun figuur. Tegelijkertijd worden diezelfde modellen ook beschimpt omdat ze zogezegd anorexia en boulimia zouden promoten. Haat en liefde liggen wel heel dicht bij elkaar als het op modellen aankomt.

Het is tergend om te zien hoe zo vele mensen enerzijds dat schoonheidsideaal nastreven, maar toch hun vertegenwoordigers beschimpen. Die modellen verdienen eigenlijk meer respect dan dat. Ze mogen dan misschien hersenloze trienen zijn, maar de wijze waarop ze hun jobopdracht volbrengen dient wel wat meer respect te krijgen. Ze zijn mooi, geen twijfel daarover, en ze doen alles om mooi te blijven. En waarvoor willen zij mooi blijven? Om de mens in de straat een ideaal te geven waarvoor die modale burger zou kunnen opkijken. In een wereld waar maar weinig idealen rechtop blijven staan, is dit een welkome afwisseling. We weten tenminste één ding zeker: mooi is slank en slank is mooi. Alles hangt dan natuurlijk af van de definitie van slank, maar daar gaan we deze keer niet op in. We blijven bij het onderwerp: de discriminatie van modellen.

Naar het schijnt doen die modellen alles om te worden of te blijven. En wat doen wij? Wij vinden dat ze soms te mager zijn. We vinden dat ze het slechte voorbeeld voor de tieners van vandaag en morgen. Want die tieners zouden zich uithongeren om net zo te lijken als die modellen.

Ergens klopt dit niet voor mij. Zowel uit eigen ervaring als uit de ervaringen van vrienden kom ik toch tot een andere conclusie. De modellen worden teveel eer gegeven. Het is natuurlijk niet gemakkelijk om in een wereld te leven waar zogenoemde pannelatten het schoonheidsideaal uitdragen en dat terwijl je van jezelf denkt dat je niet beantwoordt aan dat ideaal. Maar het gaat over zoveel meer. Dat zoveel meer kan ook omschreven worden als controle. It’s all about control.

Tijdens het varen van de pubertijdboot komt men nogal vaak terecht in ondiepe en troebel vaarwaters. Het lijkt dan ook alsof men meestal nergens controle over heeft. Alhoewel men al reeds als volwassenen zou moeten handelen wordt men niet als een volwassene behandeld. Er worden nog steeds beslissingen voor de pubers genomen, vaak zonder samenspraak. Ook de gehele hormoonhuishouding staat op zijn/haar kop. Dit leidt tot zovele acties die noch door de pubers worden begrepen, noch door de hen omringende zogezegd volwassenen. Men heeft het gevoel dat men nergens controle over kan krijgen. Behalve over het eetgedrag. En waar men controle over kan krijgen grijpt men ook met beide handen aan. Dit resulteert dan in problematisch eetgedrag.

Het lijkt vreemd dat dit mechanisme zo wordt onderkend. Willen ouders/volwassenen eigenlijk niet liever hun ogen sluiten en geloven dat die skeletachtige modellen de oorzaak zijn van eetstoornissen. Willen ze eigenlijk ontkennen dat hun omgang met de hedendaagse jongeren eigenlijk ongelofelijk dubbelzinnig is?

Daarom ook zeg ik: heb respect voor anorextische modellen. Ze worden met teveel zonden beladen dan hun aangesmeerd kan worden. Heb respect voor hen en help hen. Want zelfs zij verdienen hun maatje 24 en tietenloze bestaan niet. Dat verdient eigenlijk geen enkele vrouw.

One response to “De discriminatie van anorexiamodellen.

  1. als die foto niet aanzet tot extra eten, weet ik het ook niet meer😉
    en nog een (late) gelukkige verjaardag!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s