Wie ben ik en waarvoor sta ik?

Daarnet een ongelofelijk raar gesprek gehad op msn. Verhelderend dat wel. Maar niettemin raar.
Jens vroeg me wie ik nu echt was en voor wat ik door het vuur zou willen gaan, wat mijn inhoud is.
Zat ik daar opeens met een mond vol tanden.
Op inhoudelijk vlak heb ik bij mezelf altijd het gevoel dat iemand anders het wel zoveel mooier en beter kan verwoorden, dus hou ik liever mijn mond en mijn pen. Buiten natuurlijk de goedkope,lachwekkende en sarcatische(goed of slecht daar hou ik me buiten) uitspraken die me blijkbaar tekenen. Maar blijkbaar is dat niet genoeg voor mensen.
Vele mensen weten ook dat ik actief ben binnen verschillende verenigingen. Maar door mijn , van tijd tot tijd, té erge sarcasme is het blijkbaar niet steeds duidelijk waarom ik de dingen doe die ik doe.
Okay, ik beken: ik ben ooit ‘actief’ geworden bij Groen! (toen nog Agalev) omdat een puberale verliefdheid tov van één van de gemeenteraadskandidaten in Gent. Ook ben ik actief geworden in Oxfam omdat het me wel leuk leek om dicht bij de bron van zovele mooie en lekkere dingen te zitten.
Nu na al die jaren lijkt het natuurlijk banaal, maar toen was het zo. Dit betekend natuurlijk niet dat ik een inhoudsloze idoot was voor ik ergens actief in werd, maar het betekend ook niet dat ik nu een inhoudsloze idioot ben.
Ik heb zovele meningen, maar ik ventileer die bijna nooit op een constructieve en begrijpbare manier.
Vroeger (in mijn jongere jaren)liep ik te koop met mijn mening. Ik overviel vele mensen met zovele gratuite en soms extreme meningen dat zelfs sommige van die mensen nog steeds niet met mij praten of mij nog steeds een naïeve en wereldvreemde klootzak vinden. Soms ben ik daar ook blij om.

Maar nu, bijna 22 jaar oud, voel ik bij mezelf dat ik een mening heb over zovele dingen. En die meningen zijn, in tegenstelling tot toen ik ‘jonger’ was, genuanceerder en ergens op gefundeerd.
Ik zie nu al bepaalde mensen ‘ma how seh’ denken gewoon^^.
Het verschil met zovele vrienden en mensen die ik ken is dat ik die mening meestal voor mij hou. Ik weet wat ik denk en ik weet voor mezelf wat mijn inhoud is, wat mijn principes zijn. En voor mij is (was) dat genoeg.
Maar misschien is dat ook niet alles.
Want ergens lijkt gewoon glimlachen en knikken naar mensen wiens mening ik totaal niet deel en waarvan de woorden spontane kotsneigingen bij mij oproepen toch niet je dat.
Ik zie mezelf als iemand die nogal goed kan schelden, ik kan iemand totaal de grond inboren met een paar goedgemikte woorden. Dat gevoel komt natuurlijk voort uit ondervinding. De mensen die ik ooit tot tranen toe heb bewogen zijn eigenlijk niet echt te tellen.
Ben ik dan misschien toch zo’n mens van uitersten? Negeer ik ze soms liever totaliter om dan soms een uitbarsting van niet zo lieve woorden te krijgen?
het geeft me natuurlijk ergens voldoening.
Maar hoe zou het eigenlijk zijn om iemand gewoon in te maken met woorden die ook een werkelijke inhoud met zich meedragen?

En Eigenlijk is dit gewoon een post om wat meer inhoud aan te kondigen op deze blog.
En dan zullen we wel zien.
Ik kan nog steeds terugkeren naar het schelden en negeren ^^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s