RIP A.

Vannacht kreeg ik een telefoontje van M.
Dé ex.
Normaliter neem ik niet op als ik het nummer niet herken… maar ik was nieuwsgierig naar wie me midden in de nacht belde… dus
Ik herkende zijn stem direct, mijn eerste instinct was hem uit te schelden en op te hangen.
Maar iets in de toon van zijn stem zei me niet zo bot te doen.
Hij vroeg of ik A. nog kende.
A. was op het feestje waar ik ook M. leerde kennen. Die nacht op dat feesje heb ik een ongelofelijk emotioneel gesprek gehad met A over keuzes die een mens moet maken in zijn/haar leven. Daarna waren we nog een paar keer op café geweest en elkaar tegen gekomen op verschillende feestjes.
het klikte op een onverstaanbare wijze tussen ons. We konden de nacht wegpraten en dat deden we ook. Over vanalles en nog wat.
Eindelijk was er eens een vent waar ik ‘diepe’ gesprekken mee kon hebben.
Maar hij was een goede vriend van M.
En toen M. en ik andere wegen insloegen (mooi gezegd voor de ergste hartezeer die ik ooit heb gehad niet?) verwaterde het contact tussen A en ik.
Wat eigenlijk wel normaal aangezien ik niet meer naar de gezamelijke feesjes en cafe’s ging uit onwil om M. nog tegen te komen.

Wat er eigenlijk toe doet is dat M. belde dat het vandaag de begrafenis van A was en of ik niet mee wilde gaan. Want hij kon het niet aan. En hij wist zeker dat A. me daar wel graag gezien had.
normaliter ga ik niet naar begrafenissen.
Ik heb het verschrikkelijk moeilijk om in zo omstandigheden gedwongen te worden om afscheid te nemen. Ik doe dit liever in mijn eigen tijdsspanne. en ja dit kan soms jaren duren.Begrafenissen hebben in mijn ogen zoiets fataal. Ze zijn dwingend en meestal nog totaal iets anders dan wat de persoon in kwestie gewild zou hebben.
Ik heb al vele mensen zien gaan en ben al veel te veel uitgenodigd geweest voor begrafenissen. Maar ik ben er maar op 1 echt aanwezig geweest. En toen ben ik ook totaliter ingestort.
Dit in gedachten wou ik volmondig neen antwoorden aan M.

Maar ik zei ja.
Waarom?
Omdat ik spijt heb dat ik de afgelopen maanden geen contact heb gezocht met A.
Ik heb zelfs zelden aan hem gedacht. De laatste maanden heb ik me dan ook gewentelteefd in mijn eigen miserie.
En dat terwijl er zoveel belangrijkere dingen bestaan.
Ik zou er alles voor geven om nog eens te kunnen praten met A.
Nog eens zijn grapjes horen over vrouwen met te grote (hangende) konten en geen cellulitis. Zijn befaamde lol over mij en M.
Zijn onnoemelijk hillarische antwoorden op elke onmogelijke vraag of zijn whity comments op alledagse discussies.
Ik moet zelfs glimlachen terwijl ik dit neerschrijf.

het is jammer dat zo’n jong leven weggerukt wordt door een dom ongeluk.
Echt heel dom.

Maar de begrafenis was tegen al mijn verwachtingen in een gezellige boel waar op een wijze A waardig afscheid van hem werd genomen.
Ik kon het spijtig genoeg niet uithouden tot op de koffietafel. Ik werd M. zijn flash-backs naar toen we nog samen waren moe.
Neen M en ik wren niet gemaakt voor elkaar… en dat wist A

RIP

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s