Hepimiz Hrant Dink’ Iz

De laatste paar dagen heb ik me bewust buiten de polemiek die onstond na de dood van Hrant Dink gehouden.
Ik wou wanhopig niet in één of ander kamp ingedeeld worden.
Ik wou ook niet als tegelijkertijd buitenstaander en betrokken partij erbij gesleept worden.
Want ja ik ben een buitenstaander daar mijn band met Turkije enkel een deel van mijn bloed betreft. Maar ik ben ook betrokken partij door datzelfde deel van mijn bloed.

Wat afgelopen vrijdag in Istanbul gebeurde is een gevolg van decennia en decennia lang brainwashing en ‘het grote gelijk‘; ook Nationalisme genoemd. Elke Jongere die na het ontstaan van Turkije opgegroeit is als Turk en iets heeft meegekregen van de geschiedenis van het land zal weten te zeggen welk groots land Turkije wel niet is.
Want dat is wat we met de paplepel worden/werden binnengegeven; Turkije is een groots land.
We (en dit is eigenlijk de eerste keer dat ik naar Turken refereer als ‘we’) zijn blind geweest voor alle geschiedkundige onwaarheden en manupulaties inzake de bestaansgeschiedenis van ons land.
We zijn echt blind geweest.
We wilden geloven in de superioriteit van ons land.
Een land waar diverse minderheden ook leven en een land die hun rechten niet kan ontkennen. Want ook zij leven in Turkije en dragen bij tot de maatschappij.
Is het dan zoveel gevraagd om onze trots opzij te schuiven en hun bestaansrecht te erkennen, hun smart van decennia te compenseren door alleen de geschiedenis te laten gelden?

We zijn vrijdag een voorbeeldig landgenoot verloren die ons alleen de ogen wou openen en ons in reine wou brengen met ons verleden. Een verleden dat veel te vaak verguist is geweest en nog vaker genegeerd is.
Hij was geen vijand van het Turkse volk. Integendeel hij was grootste vriend van het Turkse volk door zijn woorden en daden.

Wat valt er nog te verwachten in de toekomst?
We kunnen doorgaan gelijk we nu bezig zijn en blijven doorleven net alsof we gigantische oogkleppen ophebben.
We kunnen ook gaan voor vrede en democratie in Turkije.
We kunnen eindelijk de confrontatie met het verleden aangaan en onze fouten toegeven. Oprecht, waarachtig en zonder vooroordelen een dialoog aangaan met de minderheden die in Turkije leven en een weg inslaan naar samenleven.
Samenleven.

Ik denk dat er een signaal is uitgezonden vandaag naar de wereld en het meest belangrijkste: de Turkse samenleving dat het genoeg is geweest en dat het zo niet langer niet meer kan.
De aantallen mensen die vandaag achter de lijkkist van Hrant Dink hebben gelopen, de mensen die vanuit hun balkons bloemen op de kist hebben gegooid, de mensen die overal in Turkije hebben rondgelopen met badges, stickers of bordjes met ‘we zijn allemaal Armeniërs‘ , zij verdienen da er werk wordt gemaakt van een ander Turkije.
Een Turkije die in het reine komt met zichzelf.

Advertisements

2 responses to “Hepimiz Hrant Dink’ Iz

  1. I really loved this piece Battal, you wrote it just as it should be.

    Special thanx go to Babelfish for translation 😉

  2. Ik hoop ook dat Turkije in het reine zal gaan komen met zichzelf… vrees alleen dat het nog wel even duren gaat…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s