Thoughts indefined

It has been a week since i came back from Barcelona…
Barcelona has been wonderful…
even the journey towards there and back…
That story i will tell on another occassion…
Now i just wanna typ some stuff that came to my head while i was sitting in the parc of Gaudi…

Mijn gedachten in Barcelona…
——————————–
De laatste weken zijn emotioneel heel hard en uitputtend geweest.
Heen en weer geslingerd tussen toekomstperspectieven en gevoels van ontworteling.

– Wil ik wel opvoeder worden of een meer creatievere weg inslaan met mijn leven en mij totaliter op het schrijven storten?
– Wie of wat ben ik? Battal op zijn Turks of op zijn Vlaams uitgesproken?
– Waar wil ik mijn thuis noemen? De Wereld? België? Turkije?

Ik wil wel een opvoeder worden om mensen, personen, jongeren een leidraad in hu leven te geven. Hun te begeleiden in het volledig-mens worden proces dinges. Hun zichzelf zien vervolledigen op een meest voldoening gevende manier.
Ik wil ze via vorming en empowerment begeleiden. Hun laten grooien als een fruitboom om zo zelf ook hun vruchten te laten doorgeven aan latere generaties.
Ik zou ze willen laten zien dat er mensen zijn die om hun gevenjuist omwille van wie of wat ze zijn en niks meer dan dat.
Ik zou ze willen meegeven dat Liefde en Vriendschap alles zijn!

Maar tegelijkertijd wil ik ook mezelf vervolledigen.
Me met hart en ziel storten op het schrijven.
Mezelf laten bloeien en mijn horizonten verbreden. De wereld afreizen, avonturen beleven en erover schrijven.
Mijn mening en zicht op alles in de wereld verbreden en erover berichten in schrijfvorm.
Luisteren nar andere mensen op deze aardkloot en hun absorberen en deze met respect neerschrijven.
Een vrije lucht nemen en niet weten waar ik zal eindigen, met de enigste zekerheid dat ik zal leren, leren, lezen, luisteren en schrijven.
Dit tot ik erbij neerval.
Mijn zielsberoerselen neerschrijven en hopen dat iemand ze leest en er iets van opsteekt; negatief of positief.

Maar wat wil ik toch?
In Amsterdam ging mijn hart, als enigste verantwoordelijke prepteammember, uit naar het opvoedersjobke.
Toen wou ik niks meer en niks minder dan met mensen bezig zijn in een begeleidende rol.
Hun de veiligheid en kans bieden om waarachtig hunzelf te zijn.
Nu vandaag in Barcelona keert het tij.
Na al het kunstzinnige en creatieve van Gaudi gezien te hebben (Ik heb geweent van ontroering bij het zien van zoveel moois) en mijn hart te hebben gevuld met zoveel liefde en verbazing om onverwachte schoonheid …
Wil ik iets blijvends en creatiefs het papier toevertrouwen.
Iets blijvends schrijven dat hopelijk mensen tot nadenken zal stemmen en hun zalinspireren in hun mens-zijn.
Maar duh… ik weet hoe naïef voorgaande allemaal klinkt…
Maar dit is op het moment wat ik hoop en hopelijk ook mijn levensdoel…

Mijn 2de emotionele dinges was en is mijn identiteit.
Nooit ofte nooit heb ik mezelf Belg of Turk gevoeld. Zelfs niet eens een Belgische Turk of een Turkse Belg.
Ik heb me altijd wel ergens uitgesloten gevoeld door beide culturen.
Voor de Belgen was ik altijd die vuile en stinkend Turk… Voor de Turken was ik die halfbloed die overgens ook nog eens homo was….
Nooit heb ik me dan ook op de een of andere manier thuis gevoeld in één van deze culturen.
Ik voelde me meer thuis in andere culturen en identificeerde mij er dan ook mee.

Maar Amsterdam (weeral) bracht daar verandering in.
Er was namelijk een Turkse delegatie daar.
Op voorhand had ik er nogal wat schrik voor omdat ik total niet wist hoe zij op mij zouden reageren en het koude zweet brak mij dan ook uit bij de gedachte alleen al om een week tezamen te zitten met een boel Turken.
Maar uiteindelijk is het ongelofelijk goed meegevallen… zo goed zelfs dat ik nu in Barelona zit met een Turks meisje uit de Turkse delegatie en zelfs plannen maak om in de herst naar Turkije te gaan.
Het doet me dan ook ongelofelijk goed om terug Turks te horen praten en soms ook eens te proberen praten (alhoewel ik met een vet europees accent praat).
Het is voor mij zelfs bevrijdend te noemen om mijn naam eindelijk op zijn Turks te horen uitspreken… de 2 t’s uitgesproken en geen 1 t zoals de Belgen mijn naam uitspreken.
Het lijkt er voor mij op om terug mijn Turkse kant te ontdekken en te aanvaarden.
Ja ik ben een Turk!
het doet me veel genoegen om dit te zeggen… zo veel genoegen…
Maar de kwestie is nog altijd dat ik in België woon en dat niet veel Turken mij daar aanaarden om wie ik ben…
Ik mag me gelukkig prijzen dat die paar Turkse mensen mij aanvaarden en om mij geven als ware ik één van hun.
Blijkbaar is bij mij de behoefte om ergens bij te horen, deel uit te maken van een bevolkingsgroep toch groter dan ik dacht.
Maar hoe zullen ze in België reageren?
Het is zo’n racistisch land…
Het is voor velen goed dat je een andere origine hebt, maar o wee als dat naar de oppervlakte zou komen… dan ben je opeens anders, vreemd en niet goed bezig.
Je moet je als allochtoon assimileren… je mag je eotische kantje bewaren, maar moet toch zo veel mogelijk op een Belg lijken om aanaard te worden…
Opgaan in de massa…

Maar misschien stel ik het allemaal wel te zwart voor… we zullen zien…

we zullen zien… zien wat de toekomst brengt op zvele gebieden…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s